Koronka do Najświętszego Oblicza Pana Jezusa to wyjątkowa modlitwa wynagradzająca, odmawiana na tradycyjnym różańcu. Stanowi ona akt głębokiej czci wobec cierpienia Zbawiciela, ofiarując Jego Oblicze Ojcu Niebieskiemu na ratunek dla świata oraz za dusze w czyśćcu cierpiące. To nabożeństwo, rozpoczynające się aktami cnót boskich, pomaga wyryć w duszy wiernego Boskie podobieństwo i rozpala serce miłością, prowadząc do wiecznego zbawienia.
Tekst koronki do Najświętszego Oblicza Pana Jezusa
W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen.
Akt wiary, nadziei, miłości i żalu
Wierzę w Ciebie, Boże żywy…
Ufam Tobie, boś Ty wierny…
Boże, choć Cię nie pojmuję…
Ach, żałuję za me złości…
Na dużych paciorkach różańca:
Ojcze Niebieski, ofiaruję Ci w Niepokalanym Sercu Maryi Najświętsze Oblicze Umiłowanego Syna Twojego a Pana naszego Jezusa Chrystusa na ratunek dla świata i na otwarcie nieba dla dusz w czyśćcu cierpiących.
Na małych paciorkach różańca:
O mój Jezu, okaż nam Twoje Najświętsze Oblicze, a będziemy zbawieni.
Na zakończenie, trzy razy:
Ojcze Niebieski, ofiaruję Ci w Niepokalanym Sercu Maryi Najświętsze Oblicze Umiłowanego Syna Twojego a Pana naszego Jezusa Chrystusa na ratunek dla świata i na otwarcie nieba dla dusz w czyśćcu cierpiących.
O Jezu, którego Oblicze jest jedyną pięknością zachwycającą me serce, błagam Cię, wyryj w mej duszy Twe Boskie podobieństwo. I rozpal miłością Twoją, abym nią strawiony wkrótce doszedł do oglądania Twego Chwalebnego Oblicza w niebie. Amen.
Dodatkowe modlitwy:
Modlitwa wynagradzająca „Złota strzała”
Niech będzie na wieki chwalone, błogosławione, czczone, wielbione najświętsze, najczcigodniejsze, najchwalebniejsze, niepojęte, niewymowne Imię Boże w niebie, na ziemi i w otchłaniach piekielnych, przez wszystkie stworzenia, które wyszły z rąk Boskich przez Najświętsze Serce Pana naszego Jezusa Chrystusa w Najświętszym Sakramencie Ołtarza. Amen.
Ofiarowanie zasług Chrystusa Pana za grzechy nasze
Najłaskawszy Jezu, ponieważ według niepojętej Miłości Twojej lepiej niż ja i ktokolwiek znasz nędzę ułomności ludzkiej, błagam Cię, ulituj się nad wielką moją słabością i sam zechciej zadośćuczynić Sprawiedliwości Bożej za wszystkie moje błędy.
Ofiaruj łaskawy Jezu, Miłosiernemu Ojcu Twojemu cichość ust Twoich Świętych na zgładzenie i naprawienie tego wszystkiego, czego się przez nieużyteczne wielomówstwo z obrazą Boga mojego dopuściłem i uzupełnij to, co przez nie zaniechałem dobrego uczynić.
Ofiaruj Mu także, dobrotliwy Jezu, za wszystkie moje grzechy słuchem pełnione, powściągliwość uszu Twoich Świętych, umartwienie oczu Twoich Świętych za moje spojrzenia niewstydliwe.
Ofiaruj także, Jezu mój, przeczyste czyny Rąk Twoich oraz skromność Nóg Twoich Najświętszych, za wszystkie występki próżnej pracy mojej i nieużytecznych moich przechadzek.
Wreszcie, o Najsłodszy Jezu! Ofiaruj Boskiemu Majestatowi ubóstwione Serce Twoje za wszystkie zbrodnie moje, jakie kiedykolwiek popełniłem myślą, uczynkiem, pożądaniem lub zezwoleniem na grzech. Amen.
Historia koronki do Najświętszego Oblicza Pana Jezusa
Nabożeństwo do Najświętszego Oblicza ma głębokie korzenie w tradycji chrześcijańskiej, sięgające biblijnego pragnienia oglądania twarzy Boga oraz tradycji o św. Weronice, która otarła twarz Jezusa na Drodze Krzyżowej. Współczesna forma tego kultu, a wraz z nią modlitwy takie jak koronka, rozwinęła się jednak głównie w XIX i XX wieku dzięki objawieniom prywatnym uznanym przez Kościół.
Główną postacią w historii koronki jest Sługa Boża siostra Maria od św. Piotra (Marie de Saint-Pierre), karmelitanka z Tours we Francji. W latach 40. XIX wieku otrzymała ona serię objawień, w których Pan Jezus prosił o wynagrodzenie za grzechy bluźnierstwa oraz nieprzestrzeganie świętości niedzieli. Jezus przekazał jej, że te grzechy ranią Jego Oblicze jak „zatrute strzały”. Siostra Maria otrzymała misję szerzenia kultu Świętego Oblicza jako środka naprawczego, mającego uśmierzyć gniew Boży i wyprosić nawrócenie dla grzeszników. To z jej pism pochodzi znana modlitwa „Złota Strzała”.
Kult ten został później dynamicznie rozwinięty w XX wieku przez bł. Marię Pierinę De Micheli. Włoska zakonnica, pod wpływem mistycznych wizji, stała się orędowniczką wybicia medalika z Najświętszym Obliczem. Jezus zapewnił ją, że każdy, kto z miłością będzie kontemplował Jego Oblicze, otrzyma łaskę zbawienia dusz. To właśnie w tym nurcie duchowości ukształtowały się różne formy modlitwy, w tym koronka, której celem jest adoracja umęczonego Oblicza Zbawiciela i ofiarowanie Go Bogu Ojcu.
Kiedy i w jakich okazjach odmawiać koronkę?
Koronka do Najświętszego Oblicza jest modlitwą o charakterze wynagradzającym i błagalnym.
Choć można ją odmawiać w dowolnym czasie, tradycja i objawienia wskazują na szczególne momenty i intencje:
- Wtorki – jest to dzień szczególnie poświęcony czci Najświętszego Oblicza. W wielu wspólnotach i bractwach to właśnie we wtorki odbywają się nabożeństwa przed wystawionym Najświętszym Sakramentem, podczas których odmawia się tę koronkę.
- Ostatki (wtorek przed Środą Popielcową) – to najważniejsze święto dla czcicieli Najświętszego Oblicza. Modlitwa w tym dniu ma charakter szczególnego zadośćuczynienia za grzechy popełnione podczas zabaw karnawałowych oraz za publiczne zniewagi Boga.
- W intencji nawrócenia grzeszników – koronka jest potężnym orężem w walce o dusze osób, które odeszły od wiary lub żyją w grzechu ciężkim. Odwołuje się do obietnicy, że kontemplacja Oblicza Jezusa ma moc przemiany serc.
- Jako zadośćuczynienie za bluźnierstwa – modlitwę tę odmawia się, aby przeprosić Boga za przekleństwa, znieważanie imienia Bożego oraz profanację dni świętych (niedziel i świąt).
- Za dusze w czyśćcu cierpiące – ofiarowanie Ojcu Niebieskiemu cierpiącego Oblicza Jego Syna jest uważane za skuteczny sposób niesienia ulgi duszom zmarłym.