Odkryj duchową głębię modlitwy, która kieruje nasze myśli ku Golgocie, gdzie umiłowany uczeń trwał przy konającym Zbawicielu. Koronka do św. Jana Apostoła i Ewangelisty to potężne wołanie o wstawiennictwo w trudach codzienności. Odmawiana na różańcu, pozwala prosić o łaskę mężnego świadczenia o Męce i Zmartwychwstaniu Jezusa, powierzając nasze intencje temu, który wiernie towarzyszył Maryi w jej cierpieniu.
Tekst koronki do św. Jana Apostoła i Ewangelisty
Odmawia się na Różańcu.
W Imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.
Na początku:
Ojcze nasz…
Zdrowaś Maryjo…
Chwała Ojcu…
Na dużych paciorkach:
Święty Janie, który byłeś świadkiem bolesnej śmierci Pana naszego Jezusa Chrystusa na krzyżu, pomóż i nam stać się świadkami Jego chwalebnej Męki i Zmartwychwstania, aby każdy, kto w Niego wierzy, dostąpił zbawienia.
Na małych paciorkach:
Przez Twoje cierpienie pod krzyżem Zbawiciela, uproś nam łaskę u Pana.
Na zakończenie:
O Matko bolesna, któraś cierpiała tak niewypowiedziane męki pod krzyżem, pozwól aby ten, którego orędownictwa dziś przyzywamy, św. Jan, wstawiał się za nami u Ciebie. Amen.
Historia koronki do św. Jana Apostoła i Ewangelisty
W przeciwieństwie do wielu popularnych nabożeństw, Koronka do św. Jana Apostoła nie powstała na skutek jednego, konkretnego objawienia prywatnego (jak np. Koronka do Miłosierdzia Bożego). Jest to forma prywatnej pobożności, której historia nierozerwalnie wiąże się z kultem „Umiłowanego Ucznia” oraz bogatą tradycją i legendami otaczającymi życie Świętego. Teksty modlitw składających się na tę koronkę ewoluowały na przestrzeni wieków, czerpiąc inspirację z Ewangelii oraz apokryfów.
Kluczowym elementem historycznym, który ukształtował treść i znaczenie tego nabożeństwa, jest legenda o kielichu z trucizną. Według starożytnych podań (m.in. w Aktach Jana), cesarz Domicjan lub kapłan pogański Aristodemus podał Janowi kubek z zatrutym winem, aby wystawić jego wiarę na próbę. Apostoł uczynił nad naczyniem znak krzyża, a trucizna uleciała z niego pod postacią węża. To wydarzenie sprawiło, że modlitwy do św. Jana, w tym koronka, od wieków kojarzone są z mocą ochrony przed złem i duchowym zatruciem.
Duchowa historia tej modlitwy opiera się również na wyjątkowej relacji Jana z Jezusem i Maryją. Jako jedyny Apostoł, który pozostał pod Krzyżem i któremu Chrystus powierzył opiekę nad swoją Matką, św. Jan stał się w tradycji Kościoła wzorem wierności i czystej miłości. Koronka nawiązuje do tych wydarzeń, będąc wyrazem prośby o wstawiennictwo u kogoś, kto fizycznie słyszał bicie Serca Jezusowego podczas Ostatniej Wieczerzy.
Kiedy i w jakich okazjach odmawiać koronkę?
Koronkę do św. Jana Apostoła i Ewangelisty odmawia się przede wszystkim w sytuacjach wymagających szczególnej jasności umysłu oraz ochrony duchowej.
Ze względu na atrybuty Świętego, modlitwa ta jest zalecana w następujących okolicznościach:
- W święto patronalne: Najważniejszym dniem na odmawianie tej koronki jest 27 grudnia, kiedy w Kościele katolickim obchodzi się uroczystość św. Jana. Tego dnia tradycyjnie święci się wino, nawiązując do legendy o ocaleniu Apostoła.
- W walce o czystość: Św. Jan jest czczony jako dziewiczy uczeń. Koronka jest potężną pomocą dla osób zmagających się z nieczystością, proszących o cnotę powściągliwości oraz niewinność serca.
- Dla rozeznania Prawdy: Jako autor „Ewangelii duchowej” i Apokalipsy, św. Jan jest patronem teologów. Nabożeństwo to jest polecane osobom poszukującym prawdy, walczącym z wątpliwościami w wierze lub chcącym ustrzec się przed błędami doktrynalnymi (symboliczną „trucizną” herezji).
- W intencji przyjaźni: Św. Jan nazywany jest Apostołem Miłości. Koronkę można odmawiać w intencji naprawienia relacji międzyludzkich, o dar wiernej przyjaźni oraz za osoby, które czują się samotne lub zdradzone.
- Przez osoby zajmujące się słowem: Jest to idealna modlitwa dla pisarzy, redaktorów i studentów teologii, proszących o natchnienie i umiejętność przekazywania Słowa Bożego.