Zanurz się w tajemnicy Bożej miłości, odmawiając tę piękną modlitwę adoracyjną. Koronka na cześć Przenajświętszego Sakramentu jest doskonałym sposobem na wyrażenie czci dla Jezusa utajonego pod postacią chleba. Jej słowa pomagają oderwać serce od przywiązań doczesnych i skierować je ku wieczności, prosząc o łaskę całkowitego oddania się Zbawicielowi, który z nieskończonej miłości pozostał z nami w ołtarzu.
Tekst koronki na cześć Przenajświętszego Sakramentu
Ojcze nasz…
Zdrowaś Maryjo…
Modlitwa (10×):
O Jezu, utajony w Przenajświętszym Sakramencie, spraw, niech ognista i słodka moc miłości Twojej oderwie moje serce od wszystkich stworzeń i rzeczy tego świata, spraw, abym z miłości dla Ciebie na każdy dzień umartwiał i wyniszczał siebie, jako Ty z miłości dla mnie wyniszczasz się w tym Przenajświętszym Sakramencie.
Raz:
O Jezu, utajony w Przenajświętszym Sakramencie, jedyna miłości moja, daj się poznać, ukochać, uwielbić i uczcić całemu światu. Niech będzie pochwalony Przenajświętszy Sakrament, teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen.
Na zakończenie:
Ojcze nasz…
Zdrowaś Maryjo…
Wierzę w Boga…
Historia koronki na cześć Przenajświętszego Sakramentu
Początki tego nabożeństwa sięgają początku XX wieku i są ściśle związane z rozwojem kultu eucharystycznego w Kościele katolickim. Koronka na cześć Przenajświętszego Sakramentu została oficjalnie zatwierdzona przez papieża Piusa X dnia 30 maja 1911 roku. Ojciec Święty, nazywany często „papieżem Eucharystii”, pragnął poprzez tę modlitwę zachęcić wiernych do częstszego kierowania myśli ku obecności Jezusa w tabernakulum oraz do praktykowania Komunii duchowej.
Specyficzna budowa tej koronki ma głęboką symbolikę. Składa się ona z 33 paciorków, co jest bezpośrednim nawiązaniem do 33 lat ziemskiego życia Pana Jezusa. Modlitwa ta została obdarzona przez Stolicę Apostolską odpustami, co miało na celu jej popularyzację wśród bractw eucharystycznych i ogółu wiernych. W Polsce modlitwa ta jest często propagowana przez zgromadzenia zakonne o charyzmacie eucharystycznym oraz grupy modlitewne skupione na adoracji. Jej historia jest nierozerwalnie złączona z ideą wynagradzania Bogu za oziębłość i zniewagi, jakich doznaje w Sakramencie Ołtarza.
Kiedy i w jakich okazjach odmawiać koronkę?
Koronka ta jest modlitwą uniwersalną, jednak jej głównym przeznaczeniem jest czas adoracji Najświętszego Sakramentu – zarówno tej publicznej (np. podczas wystawienia w monstrancji), jak i prywatnej, podczas nawiedzenia kościoła. Jest to doskonała forma modlitwy dla osób, które nie mogą w danym momencie przyjąć Komunii sakramentalnej, ponieważ formuła koronki zawiera w sobie akt Komunii duchowej.
Wierni zachęcani są do odmawiania tej koronki szczególnie w uroczystość Bożego Ciała oraz w trakcie oktawy tej uroczystości, a także w Wielki Czwartek, kiedy to Kościół wspomina ustanowienie Eucharystii. Częstą praktyką jest również sięganie po nią w pierwsze czwartki i pierwsze piątki miesiąca, które tradycyjnie poświęcone są czci Eucharystii i Serca Jezusowego. Ze względu na swój charakter pokutny i dziękczynny, modlitwa ta jest polecana jako forma zadośćuczynienia (ekspiacji) za grzechy świętokradztwa oraz obojętności religijnej.