Litania do pięciu ran Pana Jezusa to wyjątkowa modlitwa pasyjna, która głęboko zakorzeniła się w chrześcijańskiej tradycji kontemplacyjnej. Skupiając wzrok duszy na śladach męki Zbawiciela, wierni oddają cześć Jego ofierze i wypraszają potrzebne łaski. Tekst ten stanowi doskonałą pomoc duchową w czasie Wielkiego Postu, prowadząc serca ku skrusze, ufności w Boże Miłosierdzie oraz wdzięczności za dar odkupienia.
Tekst Litanii do Pięciu Ran Pana Jezusa
Kyrie elejson, Chryste elejson, Kyrie elejson.
Chryste, usłysz nas; Chryste, wysłuchaj nas.
Ojcze z nieba, Boże, zmiłuj się nad nami.
Synu, Odkupicielu świata, Boże, zmiłuj się nad nami.
Duchu Święty, Boże, zmiłuj się nad nami.
Święta Trójco, Jedyny Boże, zmiłuj się nad nami.
Jezu, ofiaro przebłagalna za nasze grzechy, zmiłuj się nad nami.
Jezu, który zechciałeś stać się naszym bratem, zmiłuj się nad nami.
Jezu, który aż do końca nas umiłowałeś, zmiłuj się nad nami.
Jezu, który poniosłeś śmierć krzyżową za nasze występki, zmiłuj się nad nami.
Jezu, u którego od stóp aż do głowy nic bez ran nie pozostało, zmiłuj się nad nami.
Jezu, przez którego rany zostaliśmy uzdrowieni, zmiłuj się nad nami.
Jezu, który cały świat Krwią Twoją pojednałeś, zmiłuj się nad nami.
Jezu, który nas Krwią na Twoich rękach zapisałeś, zmiłuj się nad nami.
Jezu, który ukazałeś nam drogę zbawienia Twoimi przebitymi nogami, zmiłuj się nad nami.
Jezu, z którego rozwartego boku wypłynęły krew i woda, zmiłuj się nad nami.
Jezu, który ukazałeś po Twoim chwalebnym zmartwychwstaniu znamiona ran Apostołom, zmiłuj się nad nami.
Jezu, który w ostatnim dniu sądu rany Twoje sprawiedliwym na pocieszenie a potępionym na postrach pokażesz, zmiłuj się nad nami.
Bądź nam miłościw, przepuść nam, Jezu.
Bądź nam miłościw, wysłuchaj nas, Jezu.
Od wszelkiego złego, wybaw nas, Jezu.
Od niewdzięcznego i nieczułego serca, wybaw nas, Jezu.
Od nieufności i oziębłości, wybaw nas, Jezu.
Od niecierpliwości w trudnościach, wybaw nas, Jezu.
Od wszelkiej złej żądzy, wybaw nas, Jezu.
Od niebezpiecznych pokus, wybaw nas, Jezu.
W godzinę śmierci, wybaw nas, Jezu.
Przez mękę Twoją, wybaw nas, Jezu.
Przez boleści Twoje, wybaw nas, Jezu.
My, grzeszni, prosimy Cię, wysłuchaj nas, Jezu.
Aby przez Twoich pięć ran zostały zgładzone przestępstwa naszych zmysłów, prosimy Cię, wysłuchaj nas, Jezu.
Aby Twoje przebite ręce kierowały sprawami naszych rąk według woli Boskiej i doprowadziły je do szczęśliwego kresu, prosimy Cię, wysłuchaj nas, Jezu.
Aby rana Twego boku była dla nas miejscem schronienia, prosimy Cię, wysłuchaj nas, Jezu.
Aby spływające z rany Twego boku krew i woda stały się dla nas źródłem zbawienia i wiecznego szczęścia, prosimy Cię, wysłuchaj nas, Jezu.
Abyśmy z Magdaleną mogli łzami pokuty obmywać Twoje nogi, prosimy Cię, wysłuchaj nas, Jezu.
Abyśmy kierowali nasze kroki według Twego Słowa i nigdy nie schodzili ze ścieżki przykazań, prosimy Cię, wysłuchaj nas, Jezu.
Abyśmy we wszystkich uciskach i pokusach mogli znaleźć pomoc i ulgę w Twoich pięciu ranach, prosimy Cię, wysłuchaj nas, Jezu.
Abyśmy, jako czciciele Twoich pięciu ran, oddali ducha na śmiertelnym łożu i w pokoju, prosimy Cię, wysłuchaj nas, Jezu.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam, Jezu.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas, Jezu.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami, Jezu.
Módlmy się: Boże, Ty przez mękę Twojego Syna obudziłeś w nas nadzieję życia wiecznego, w które wierzymy, pokornie Cię błagamy; spraw, abyśmy przez Jego zmartwychwstanie osiągnęli cel naszych dążeń. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Historia litanii do pięciu ran Pana Jezusa
Kult Pięciu Ran Pana Jezusa, z którego wywodzi się omawiana litania, ma swoje głębokie korzenie w chrześcijańskim średniowieczu. Jego wielkimi propagatorami byli m.in. św. Bernard z Clairvaux oraz św. Franciszek z Asyżu, który jako pierwszy w historii otrzymał stygmaty, czyli znamiona Męki Pańskiej na własnym ciele. W późniejszych wiekach nabożeństwo to było szczególnie krzewione przez zakon Pasjonistów (Zgromadzenie Męki Jezusa Chrystusa), założony przez św. Pawła od Krzyża w XVIII wieku.
Sama forma litanijna wykształciła się jako naturalne rozwinięcie modlitw kontemplacyjnych skupionych na poszczególnych ranach Zbawiciela (rany rąk, nóg oraz boku). Choć dokładna data powstania konkretnego tekstu litanii jest trudna do ustalenia ze względu na istnienie wielu wariantów modlitewnych, to nabożeństwo do Ran Chrystusa zyskało liczne aprobaty Stolicy Apostolskiej. Papieże, tacy jak Leon XII czy Pius VII, nadawali odpusty za modlitwy ku czci Ran Pańskich, co ugruntowało pozycję tej formy pobożności w tradycji katolickiej. Litania ta jest często odmawiana w połączeniu z Koronką do Pięciu Ran Pana Jezusa.
Duchowy wymiar litanii
Istotą tej modlitwy jest głęboka kontemplacja cierpienia Chrystusa w aspekcie Jego fizycznego bólu, który jest dowodem nieskończonej miłości do człowieka. Litania prowadzi wiernego przez poszczególne rany, co ma wymiar symboliczny – każda z nich staje się „bramą”, przez którą można wyprosić konkretne łaski. Modlitwa ta ma przede wszystkim charakter ekspiacyjny i wynagradzający za grzechy własne oraz całego świata.
Odmawianie litanii służy uwrażliwieniu sumienia oraz wzbudzeniu żalu za grzechy. Wierni, zwracając się do Ran Jezusa, proszą o ukrycie w nich swoich słabości i ochronę przed złem. Szczególne miejsce w tym nabożeństwie zajmuje Rana Najświętszego Boku, która jest utożsamiana z otwarciem Serca Jezusowego – źródła miłosierdzia i sakramentów. Duchowość tej litanii uczy łączenia własnego ludzkiego cierpienia z Męką Zbawiciela, nadając mu zbawczy sens.
Kiedy i w jakich okazjach odmawiać?
Litania do Pięciu Ran Pana Jezusa nie jest przypisana do jednej, sztywnej daty w kalendarzu liturgicznym, jednak tradycja wskazuje na okresy szczególnie uprzywilejowane dla tej modlitwy. Najważniejszym czasem jest Wielki Post, a w szczególności Wielki Tydzień i Wielki Piątek, kiedy to Kościół wspomina Mękę i Śmierć Chrystusa.
Poza okresem pasyjnym, litanię tę zaleca się odmawiać w każdy piątek roku, jako dzień upamiętniający ukrzyżowanie. Jest ona również często praktykowana w chwilach osobistego cierpienia, choroby lub trudności życiowych, jako forma szukania ukojenia w ranach Zbawiciela. W niektórych wspólnotach zakonnych i parafiach odmawia się ją także we wrześniu, w okolicach święta Podwyższenia Krzyża Świętego (14 września) oraz wspomnienia stygmatów św. Franciszka. Jest to również odpowiednia modlitwa w ramach nabożeństw o Bożym Miłosierdziu.