Święta Jadwiga Andegaweńska, patronka Polski i studentów, stanowi niezwykły wzór mądrości oraz chrześcijańskiego miłosierdzia. Uroczysta Litania do św. Jadwigi Królowej jest głęboką modlitwą, która przywołuje jej liczne cnoty i skutecznie zawierza nasze prośby Bogu. Poniższy artykuł prezentuje pełny tekst wezwań, historię powstania tego nabożeństwa oraz jego duchowe znaczenie, zachęcając do refleksji nad dziedzictwem tej świętej władczyni.
Tekst litanii do św. Jadwigi Królowej
Kyrie elejson, Chryste elejson, Kyrie elejson.
Chryste, usłysz nas, Chryste, wysłuchaj nas.
Ojcze z nieba, Boże, zmiłuj się nad nami.
Synu odkupicielu świata, Boże, zmiłuj się nad nami.
Duchu Święty, Boże, zmiłuj się nad nami.
Święta Trójco, Jedyny Boże, zmiłuj się nad nami.
Święta Maryjo, Matko Bolesna, módl się za nami.
Święty Józefie, módl się za nami.
Święty Janie, módl się za nami.
Święty Pawle, módl się za nami.
Święty Marku, módl się za nami.
Święty Augustynie, módl się za nami.
Święty Wacławie, módl się za nami.
Święty Stanisławie, módl się za nami.
Święta Jadwigo Królowo, módl się za nami.
Pani Wawelska i nasza, módl się za nami.
Uległa Bogu we wszystkim, módl się za nami.
Wpatrzona w Ukrzyżowanego, módl się za nami.
Przez wiarę widząca, módl się za nami.
Gorliwa krzewicielko wiary i mądrości, módl się za nami.
Władczyni łącząca ziemskie królowanie z Królestwem Chrystusa, módl się za nami.
Apostole prawdy i dobra, módl się za nami.
Jednocząca narody we wspólnym szukaniu Boga, módl się za nami.
Wzorze świeckiej świętości, módl się za nami.
Szafarko pokoju, módl się za nami.
Pani piękna i miłosierna, módl się za nami.
Ratująca z biedy duchowej, módl się za nami.
Mario i Marto w jednej osobie, módl się za nami.
W cichości znosząca upokorzenia i potwarze, módl się za nami.
Matko, kształtująca swoje oddanie w krzyżu, módl się za nami.
Orędowniczko matek i wzorze oczekujących potomstwa, módl się za nami.
Strażniczko chrześcijańskiej kultury i obyczajów, módl się za nami.
Wierna Służebniczko Obecnego Boga.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam, Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas, Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami.
Módl się za nami, święta Jadwigo Królowo,
abyśmy się stali godnymi obietnic Chrystusowych.
Módlmy się:
Boże, życie wiernych i chwało pokornych, Ty uczyniłeś świętą Jadwigę Królową gorliwą krzewicielką wiary i miłości, spraw dzięki Jej wstawiennictwu, abyśmy się stali apostołami prawdy i dobra. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.
Historia litanii do św. Jadwigi Królowej
Historia powstania i upowszechnienia Litanii do św. Jadwigi Królowej jest ściśle związana z niezwykle długim procesem wynoszenia jej na ołtarze. Choć Jadwiga Andegaweńska zmarła w opinii świętości w 1399 roku, jej beatyfikacja nastąpiła dopiero w 1979 roku, a kanonizacja w roku 1997, której dokonał papież Jan Paweł II na krakowskich Błoniach. Właśnie te wydarzenia z końca XX wieku dały impuls do ostatecznego ukształtowania i spopularyzowania tekstu litanii w formie, jaką znamy dzisiaj.
Wcześniejsze wersje modlitw i wezwań do Królowej funkcjonowały w tradycji ludowej oraz w obrębie Katedry Wawelskiej, gdzie znajduje się jej grób oraz słynny Czarny Krucyfiks, przed którym się modliła. Współczesne teksty litanii, posiadające aprobatę kościelną (imprimatur), bazują na tytułach i cnotach, które Kościół oficjalnie uznał w procesie kanonizacyjnym. Litania ta stanowi wyraz czci dla „Matki Narodów” i jest świadectwem żywego kultu, który przetrwał wieki mimo braku oficjalnego potwierdzenia przez Rzym przez blisko 600 lat.
Duchowy wymiar litanii
Odmawianie Litanii do św. Jadwigi Królowej to nie tylko prośba o wstawiennictwo, ale przede wszystkim medytacja nad wzorem chrześcijańskiego władcy i kobiety miłosierdzia. W tekście modlitwy wierni przywołują Jadwigę jako „Krzewicielkę wiary”, „Opiekunkę ubogich” oraz „Wzór mądrości”. Duchowy wymiar tej modlitwy koncentruje się na łączeniu życia aktywnego (politycznego i społecznego) z głęboką kontemplacją krzyża.
Kluczowym aspektem duchowym litanii jest odwołanie się do Krzyża Wawelskiego. Jadwiga jest ukazywana jako ta, która uczy się mądrości i podejmowania trudnych decyzji poprzez „wsłuchiwanie się w głos Ukrzyżowanego”. Modlitwa ta ma na celu wyproszenie łaski roztropności, pokoju i wrażliwości na ludzką krzywdę. Wzywanie św. Jadwigi ma również wymiar społeczny – jest prośbą o ład moralny w życiu publicznym oraz o jedność chrześcijańskiej Europy, której Królowa była orędowniczką poprzez swoją dyplomację i działalność fundacyjną.
Kiedy i w jakich okazjach odmawiać?
Litanię do św. Jadwigi Królowej odmawia się szczególnie uroczyście w dniu jej liturgicznego wspomnienia, które przypada 8 czerwca. Jest to główny dzień odpustu w parafiach pod jej wezwaniem oraz moment szczególnych uroczystości w Katedrze na Wawelu. Ze względu na fakt, że św. Jadwiga jest patronką Polski, modlitwa ta jest często włączana w nabożeństwa w intencji Ojczyzny, zwłaszcza w chwilach trudnych dla narodu lub podczas ważnych wydarzeń państwowych.
Ze względu na rolę, jaką Królowa odegrała w odnowieniu Akademii Krakowskiej, litania jest chętnie odmawiana przez środowiska akademickie. Studenci i wykładowcy sięgają po nią podczas inauguracji roku akademickiego lub w czasie sesji egzaminacyjnych, prosząc o dar mądrości. Ponadto, wierni odmawiają tę litanię w intencji pojednania w rodzinach i sąsiedztwie, nawiązując do roli Jadwigi jako „Zwierciadła pokoju”, która za życia skutecznie łagodziła konflikty polityczne i dynastyczne.