Święta to czas, w którym pochylamy się nad tajemnicą Wcielenia. Doskonałą pomocą w kontemplacji wydarzeń nocy betlejemskiej jest Litania na Narodzenie Pańskie. Ta wyjątkowa modlitwa, wywodząca się z pobożności ludowej, prowadzi wiernych przez trudy podróży do Betlejem oraz radość narodzin Zbawiciela. Odmawianie jej przy wigilijnym stole lub podczas świątecznej adoracji pozwala głębiej zrozumieć pokorę Boga i wyprosić duchowe dary.
Tekst litanii na Narodzenie Pańskie
Kyrie elejson. Chryste elejson. Kyrie elejson.
Chryste, usłysz nas. Chryste, wysłuchaj nas.
Ojcze z nieba, Boże – zmiłuj się nad nami.
Synu, Odkupicielu świata, Boże – zmiłuj się nad nami.
Duchu Święty, Boże – zmiłuj się nad nami.
Święta Trójco, Jedyny Boże – zmiłuj się nad nami.
Święta Maryjo – módl się za nami.
Święta Panno nad pannami – módl się za nami.
Matko najczystsza – módl się za nami.
Matko niepokalana – módl się za nami.
Matko nienaruszona – módl się za nami.
Matko najmilsza – módl się za nami.
Matko przedziwna – módl się za nami.
Przez trudy podróży Twojej z Nazaretu do Betlejem – módl się za nami.
Przez Twoje poddanie się woli Boskiej – módl się za nami.
Przez posłuszeństwo Twoje – módl się za nami.
Przez miłość ubóstwa i cierpliwość Twoją – módl się za nami.
Przez smutek Twój, kiedy Ci odmówiono gospody – módl się za nami.
Przez smutek Twój, kiedyś do stajenki schronić się musiała – módl się za nami.
Przez radość Twoją, kiedyś Zbawiciela świata urodziła – módl się za nami.
Przez radość Józefa, Twego Oblubieńca – módl się za nami.
Przez śpiewy Aniołów chwalących Boga – módl się za nami.
Przez pokłon pasterzy – módl się za nami.
Przez miłość, z którą Jezusa w żłóbku położyłaś – módl się za nami.
Abyśmy przez pokutę odpuszczenie grzechów naszych otrzymać mogli – módl się za nami.
Modlitwa końcowa:
Jezu Chryste, któryś się narodził, Synu Dziewicy Maryi, podnieś litościwie swoją dłoń nad przedmurzem Kościoła i całego ludu – podaruj nam radość poświęcenia, wiarę niezachwianą, nadzieję czystą i miłość gorącą. Amen.
Historia litanii na Narodzenie Pańskie
Litania ta należy do bogatego skarbca modlitw tradycji katolickiej, przeznaczonych do kultu prywatnego. Choć nie posiada ona tak sformalizowanej genezy i datacji jak główne litanie liturgiczne, jej korzenie tkwią w pobożności ludowej minionych stuleci, szczególnie w XIX-wiecznych modlitewnikach i kantyczkach. Powstała ona z potrzeby serca wiernych, którzy pragnęli adorować tajemnicę Wcielenia za pomocą rytmicznych wezwań, charakterystycznych dla tej formy modlitwy.
W przeciwieństwie do Litanii do Dzieciątka Jezus, która skupia się na osobie małego Jezusa i Jego cnotach, Litania na Narodzenie Pańskie koncentruje się stricte na wydarzeniu nocy betlejemskiej, teologicznym aspekcie przyjściu Boga na świat oraz roli Maryi i Józefa w tym misterium. Jest świadectwem głębokiej wiary przodków w dogmat, że Słowo stało się Ciałem.
Duchowy wymiar litanii
Istotą tej modlitwy jest kontemplacja pokory Wszechmogącego Boga, który dla zbawienia człowieka przyjął ludzką postać. Wezwania litanijne prowadzą modlącego się przez paradoksy wiary: Jezus jest w niej nazywany jednocześnie „Królem Chwały” i „Niemowlęciem płaczącym w żłobie”.
Modlitwa ta ma za zadanie wzbudzić w wiernych wdzięczność za dar Odkupienia oraz uwrażliwić na ubóstwo i prostotę, w jakich narodził się Zbawiciel. Duchowy wymiar litanii to także uwielbienie Bożej Miłości, która zstąpiła na ziemię, by pojednać ludzkość z Ojcem. Odmawianie jej pozwala wyciszyć się i przenieść myślami do Groty Betlejemskiej, budując osobistą relację z nowo narodzonym Chrystusem.
Kiedy i w jakich okazjach odmawiać?
Litania na Narodzenie Pańskie jest ściśle związana z okresem Bożego Narodzenia w roku liturgicznym. Najbardziej odpowiednim momentem na jej odmawianie jest czas od Uroczystości Narodzenia Pańskiego (25 grudnia) aż do święta Chrztu Pańskiego. W polskiej tradycji jest ona często włączana do modlitw podczas wieczerzy wigilijnej, stanowiąc duchowe wprowadzenie do świętowania w gronie rodzinnym.
Może być również elementem Nowenny do Bożego Narodzenia, odmawianej w ostatnich dniach Adwentu (od 16 do 24 grudnia) jako bezpośrednie przygotowanie na przyjście Mesjasza. Wierni często odmawiają ją także indywidualnie podczas adoracji przy szopce w kościele w trakcie trwania oktawy świąt.