Litania Narodu Polskiego to przejmująca modlitwa błagalna, stanowiąca duchowy rachunek sumienia całej wspólnoty oraz wyraz troski o losy Ojczyzny. Odwołując się do wstawiennictwa świętych patronów i bolesnej historii, wierni proszą Boga o przebaczenie win, jedność i odnowę moralną. Tekst ten jest wołaniem o siłę ducha, mądrość oraz zachowanie wolności, łącząc głęboką wiarę z patriotycznym dziedzictwem pokoleń.
Tekst Litania Narodu Polskiego
Kyrie elejson, Chryste elejson, Kyrie, elejson.
Chryste usłysz nas, Chryste wysłuchaj nas.
Ojcze z nieba, Boże, zmiłuj się nad nami.
Synu, Odkupicielu świata, Boże, zmiłuj się nad nami.
Duchu Święty, Boże, zmiłuj się nad nami.
Święta Trójco, jedyny Boże, zmiłuj się nad nami.
Nad Polską, Ojczyzną naszą, zmiłuj się, Panie.
Nad narodem męczenników, zmiłuj się, Panie.
Nad ludem zawsze wiernym Tobie, zmiłuj się, Panie.
Jezu, nieskończenie miłosierny, zmiłuj się nad nami.
Jezu, nieskończenie mocny, zmiłuj się nad nami.
Jezu, nadziejo nasza, zmiłuj się nad nami.
O Maryjo, Bogurodzico, Królowo Polski, módl się za nami.
Święty Stanisławie, Ojcze Ojczyzny, módl się za nami.
Święty Wojciechu, Patronie Polski, módl się za nami.
Święty Kazimierzu, Patronie Litwy, módl się za nami.
Święty Jozafacie, Patronie Rusi, módl się za nami.
Święty Cyrylu i Metody, Apostołowie Słowian, módlcie się za nami.
Od długiej, ciężkiej pokuty dziejowej, wybaw nas, Panie.
Od kajdan niewoli, wybaw nas, Panie.
Od godziny zwątpienia, wybaw nas, Panie.
Od podszeptów zdrady, wybaw nas, Panie.
Od gnuśności naszej, wybaw nas, Panie.
Od ducha niezgody, wybaw nas, Panie.
Od nienawiści i złości, wybaw nas, Panie.
Od wszelkiej złej woli, wybaw nas, Panie.
Od śmierci wiecznej, wybaw nas, Panie.
Winy królów naszych, przebacz, o Panie.
Winy magnatów naszych, przebacz, o Panie.
Winy szlachty naszej, przebacz, o Panie.
Winy rządzących krajem, przebacz, o Panie.
Winy kierujących ludem, przebacz, o Panie.
Winy pasterzy naszych, przebacz, o Panie.
Winy ludu naszego, przebacz, o Panie.
Winy ojców i matek naszych, przebacz, o Panie.
Winy braci i sióstr naszych, przebacz, o Panie.
Winy całego Narodu polskiego, przebacz, o Panie.
Głos krwi męczenników naszych, usłysz, o Panie.
Głos krwi żołnierzy naszych, usłysz, o Panie.
Płacz matek i żon, usłysz, o Panie.
Płacz wdów i sierot, usłysz, o Panie.
Płacz dzieci katowanych za pacierz polski, usłysz, o Panie.
Łzy przesiedleńców i wygnanych z Ojczyzny, usłysz, o Panie.
Łzy rolników pozbawionych swej ziemi, usłysz, o Panie.
Wołanie krzywdzonego ludu robotniczego, usłysz, o Panie.
Jęki z więzień, obozów koncentracyjnych, usłysz, o Panie.
Brzęk pękających kajdan naszych, usłysz, o Panie.
Wiarę w Ciebie i ufność w nas samych, daj nam, o Panie.
Nadzieję w zwycięstwo dobrej sprawy, daj nam, o Panie.
Miłość Polski, Ojczyzny naszej, daj nam, o Panie.
Męstwo, rozum, łagodność i solidarność, daj nam, o Panie.
Wolność, chwałę, szczęście i pokój, daj nam, o Panie.
Służbę w świętej sprawie Twojej na ziemi, daj nam, o Panie.
Wszystkie dary Ducha Świętego, daj nam, o Panie.
Przez Narodzenie Twoje, bohatera wielkiego, wzbudź nam, o Panie.
Przez Bogurodzicę, Ojca Świętego na długie lata zachowaj nam, o Panie.
Przez Najświętsze Życie Twoje, żyć dobrze nas naucz, o Panie.
Przez Krzyż i Mękę Twoją, cierpienia nasze mężnie znosić daj nam, o Panie.
Przez Zmartwychwstanie Twoje, z ciemności grzechu, wskrześ nas, o Panie.
Przez Wniebowstąpienie Twoje, Ojczyznę wielką, wolną i szczęśliwą daj nam, o Panie.
Przez Ducha Świętego Zesłanie, „ducha dobrego” daj nam, o Panie.
Przez Miłosierdzie Twoje, Ducha i Tradycję Narodu zachować, daj nam, o Panie.
Przez czystą św. Jadwigi królowej ofiarę, w jedności i suwerenności naszą Polskę zachowaj, o Panie.
Przez cnoty wielkich Ojców naszych, na Twe błogosławieństwo daj nam zasłużyć, o Panie.
Boże Piastów i Jagiellonów, nie opuszczaj nas, o Panie.
Boże Sobieskiego i Kościuszki, nie opuszczaj nas, o Panie.
Boże Ojca Kordeckiego i Ojca Kolbe, nie opuszczaj nas, o Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam, Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas, Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami.
Módlmy się: Boże Wszechmogący, Panie Zastępów, padamy do stóp Twoich w dziękczynieniu, że przez wieki otaczałeś nas Swą przemożną opieką. Dziękujemy Ci, że Ojców naszych wyprowadziłeś z rąk ciemięzców, najeźdźców i nieprzyjaciół. Błogosławimy Cię za to, że po latach niewoli obdarzyłeś nas na nowo wolnością i pokojem. Na progu nowego stulecia, kiedy tyle sił potrzeba naszemu Narodowi, aby zachować wolność i suwerenność, prosimy Cię, Boże, napełnij nas mocą Ducha Twojego. Uspokój serca, daj ufność w Twoją miłość, oświeć zaćmione umysły naszych braci. Wzbudź w Narodzie chęć do cierpliwej walki o zachowanie pokoju i wolności. Spraw, byśmy stali się zdolni własnymi rękami i wzajemną solidarnością w służbie Twojego Krzyża zachować Twoje Królestwo w nas, w naszych rodzinach, w naszym Narodzie, jak za czasów naszych Praojców. Wybaw nas od głodu, nędzy i wojny. Obdarz nas chlebem. Błogosław naszej pracy. Panie miłosierny, Panie sprawiedliwy, Panie wszechmocny. Boże, niech Duch Święty zmienia oblicze naszej ziemi i umacnia Twój lud. Daj nam, o Panie, abyśmy po przyjęciu w pokorze „Bierzmowania Dziejów” – udzielonego przez Ojca Świętego Jana Pawła II – Twego Ducha nigdy nie zasmucali, a przez zawierzenie Maryi, Matce Kościoła i Królowej Polski pozostali zawsze wierni Chrystusowi i Ojczyźnie. Amen.
Historia litanii Litania Narodu Polskiego
Dzieje modlitw o charakterze litańskim za Polskę sięgają czasów zaborów, kiedy to Kościół katolicki był głównym ostoją polskości. Jednakże współczesna forma, często określana mianem Litanii Narodu Polskiego, zyskała na znaczeniu i ukształtowała się w XX wieku, szczególnie w okresach wielkich prób dziejowych. Jej korzenie duchowe czerpią z tradycji Wielkiej Nowenny (1957–1966) przed Tysiącleciem Chrztu Polski, zainicjowanej przez Prymasa Tysiąclecia, Stefana Wyszyńskiego. To wówczas modlitwa za naród stała się formą duchowej mobilizacji i odnowy moralnej społeczeństwa.
Szczególne miejsce w historii tej modlitwy zajmują Msze za Ojczyznę, odprawiane w latach 80. XX wieku, m.in. przez bł. ks. Jerzego Popiełuszkę na warszawskim Żoliborzu. Wówczas litanijne wezwania do polskich świętych i błogosławionych oraz prośby o wolność i prawdę stały się symbolem oporu przeciwko komunizmowi. Teksty te często ewoluowały, inkorporując nowych polskich świętych (np. św. Faustynę Kowalską, św. Jana Pawła II) oraz aktualne potrzeby narodu, nawiązując do literackiej tradycji „Litanii Pielgrzymskiej” Adama Mickiewicza.
Duchowy wymiar litanii
Litania Narodu Polskiego nie jest jedynie wykazem imion świętych, lecz głębokim rachunkiem sumienia całej wspólnoty. Jej duchowy wymiar opiera się na przekonaniu o nierozerwalnym związku losów Polski z Opatrznością Bożą. Treść modlitwy koncentruje się na dwóch aspektach: dziękczynnym (za historię, chrzest i opiekę Maryi Królowej Polski) oraz błagalno-pokutnym. Wierni proszą w niej nie tylko o pomyślność polityczną, ale przede wszystkim o odnowę moralną narodu: o trzeźwość, poszanowanie życia, jedność rodzin oraz wierność Ewangelii.
Modlitwa ta pełni funkcję egzorcyzmu narodowego przeciwko wadom społecznym, takim jak prywata, nienawiść czy kłamstwo. Przywołując wstawiennictwa patronów Polski – św. Wojciecha, św. Stanisława, św. Andrzeja Boboli i innych – wierni budują poczucie duchowej ciągłości pokoleń. Odmawianie tej litanii ma na celu zjednoczenie Polaków wokół wartości chrześcijańskich i przypomnienie o odpowiedzialności za dziedzictwo narodowe przekazywane przez przodków.
Kiedy i w jakich okazjach odmawiać?
Litania Narodu Polskiego jest modlitwą o charakterze okolicznościowym, ściśle związaną z kalendarzem patriotycznym i liturgicznym Kościoła w Polsce. Najczęściej odmawia się ją:
- Podczas świąt narodowych, zwłaszcza 3 maja (Święto Konstytucji i Uroczystość NMP Królowej Polski) oraz 11 listopada (Święto Niepodległości).
- W trakcie uroczystości ku czci Głównych Patronów Polski (św. Wojciecha – 23 kwietnia, św. Stanisława – 8 maja).
- Podczas nabożeństw i Mszy świętych w intencji Ojczyzny, organizowanych w momentach ważnych wydarzeń społecznych lub kryzysów.
- W ramach pielgrzymek na Jasną Górę, która jest duchowym sercem Polski.
- W rocznice historycznych wydarzeń, takich jak wybuch Powstania Warszawskiego czy wprowadzenie stanu wojennego, jako formę pamięci i prośby o pokój.